بی قرارم می کند صدای دکتری که پیش چشمانم به او میگوید بعد از درمان، پوست سرت خواهد مرد.صدای التماس پنهان خواهرم که تمام راه های رسیدن به زیبایی قبلی اش رابا دکتر درمیان میگذارد و برای هیچ کدام جوابی امیدوار کننده نمیگیرد.

به بن بست میرسم وقتی فقط من میمانم و او پشت درب اتاق دکتر، جلوی آسانسوری که تا چند لحظه بعد او را با دریایی از نگرانی و من را با دنیایی از استیصال در برمیگیرد. اینجا بن بست کلام است و من بی اختیار در آزادراه ناچاری میرانم.

سرمای شب، پشت درب آسانسور، پایین پله ها انتظارمان را می کشد...

درب که باز می شود سرما میریزد در اندامش، در قلب اش، در نگاهش، دیگر تمام وجودش یخبندان است.

و شب میریزد در من، می پیمایدم، سکوت تاریکش بیش از هرچیز کارساز است. شب خاموشم میکند.

حتی خطی از یک واژه در این سکوت نیست، بن بست همچنان برقرار است، حتی در فشاری که دستم، در ماشین، وقتی او کنارم نشسته است به دستش می آورد.

گوش هایش تیز است اینروزها، تقلایم بی فایده است، دیگر وجود من و گوش او پر شده از فریاد استیصال این دستها...

دعایش کنید لطفا...